13 ژانویه 2023•بهروزرسانی: 13 ژانویه 2023
بیرمنگام/ گزارش ویژه آناتولی
هزاران شهروند افغانستان که سالها در پایگاههای نظامی و نهادهای مدنی وابسته به دولت انگلستان در کشورشان شاغل بودند، پس از تسلط طالبان بر کابل، به همراه خانوادههایشان عازم انگلستان شدند.
از این مهاجرت اضطراری، بهعنوان بزرگترین تخلیه نظامی بریتانیا طی قرن گذشته یاد میشود. با این وجود، آنها از 18 ماه پیش تاکنون در انگلستان بلاتکلیف مانده و هنوز مسکن مناسبی ندارند.
اگرچه برای اکثریت بیش از 21 هزار پناهجو مکانهای اقامتی ارائه شده اما حدود نیمی از این پناهجویان هنوز در هتلها منتظر هستند. براساس آخرین دادههای وزارت کشور انگلستان، 9 هزار و 242 پناهجوی افغان در 63 هتل در سراسر این کشور مستقر شدهاند که حدود نیمی از آنها را کودکان تشکیل میدهند.
دولت انگلستان ظرف دو هفته متعاقب تسلط کامل طالبان بر افغانستان در اواسط اوت 2021، تقریبا 18هزار نفر از جمله 6 هزار شهروند انگلستان را تخلیه کرد. اما پس از پایان این روند تخلیه، هزاران تن دیگر افغانستان را ترک و به طرح اسکان دوباره افغانها و (ACRS) پالیسی جابجایی و کمک برای مردم افغانستان (ARAP) مراجعه کردند.
برخی از این افراد توانستند خود را به انگلستان برسانند و به یکی از این طرحها مراجعه کنند. برخی دیگر نیز درخواستهای خود را از طریق نمایندگیهای دیپلماتیک انگلستان در کشورهای همسایه انجام دادند.
فهیم زازی، بنیانگذار مرکز اجتماعی و رفاه افغانستان در والسال طی مصاحبه با خبرنگار آناتولی اعلام کرد: همه افرادی که در هتلها اقامت دارند، تخلیهشدگان نیستند، در میان آنها افراد زیادی وجود دارند که طی ماههای بعد وارد انگلستان شدهاند.
وی با اشاره به اینکه بسیاری از این پناهجویان برای یافتن خانه به سراغ او میروند، اظهار داشت: چندی پیش فردی از پرستون با من تماس گرفته و گفت که حدود دو سال است که به همراه همسرش و 6 فرزندش در هتلی فرستاده شدهاند دادهاند. به او گفتم که تنها کاری میتوانیم انجام دهیم، یافتن مسکن خصوصی است که باید توسط وزارت کشور تصویب شود. این فرد بعدا دچار مشکلات روانی شده که این برای آنها ویرانگر است.
زازی تصریح کرد: اسکان در انگلستان برای دستیابی به یک زندگی معمولی آسان نیست. کسانی که در هتلها قرار گرفتهاند، ممکن است در هر جایی دور از خانواده یا دوستان اسکان داده شده باشند. این افراد از نظر زبانی و اجتماعی هیچ حمایتی ندارند و کاملا منزوی هستند.
وی متذکر شد: دهها نفر از این پناهجویان به من گفتند که مسئولان رسیدگی به امور پناهندگی و مقامات وزارت کشور انگلستان به آنها گفتهاند که اگر میخواهند در خانههای شهرداری اسکان داده شوند، با رسانهها درباره وضعیت خود صحبت نکنند. این پناهجویان، علاوه بر هشدار شفاهی، ایمیلی نیز دریافت کردهاند که از آنها خواسته شده از گفتوگو با رسانهها خودداری کنند.
او ادامه داد: اعمال فشار بر پناهجویان با افرادی که در هتلها میمانند، محدود نیست. بسیاری از خانوادههایی که در خانهها اسکان داده شدهاند، همین فشار را احساس میکنند. مثلا حادثهای تجربه کردم که تیمی از خبرگزاری بیبیسی برای مصاحبه با یکی از این خانوادهها با من تماس گرفته اما هنگام تلاش برای فیلمبرداری از خانه جدید این خانواده با موانعی مواجه شد.
زازی افزود: مسئول رسیدگی به امور پناهندگی این خانواده مداخله کرد. این فرد از طریق دفتر خود و شورای شهر با وزارت کشور تماس گرفته و مانع این مصاحبه شد. ما در قبال این رویکرد شوکه شدیم و در نهایت به دفتر من رفتیم تا این مصاحبه را تکمیل کنیم. این مسئولان احتمالا میخواهند بر ناکامیهای خود سرپوش بگذارند.
