29 دسامبر 2016•بهروزرسانی: 30 دسامبر 2016
مسکو/ محمد اوزتورک/ خبرگزاری آناتولی
ضمیر قبلاوف نماینده ویژه ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه در امور افغانستان در گفتگو با خبرگزاری آناتولی در ارتباط با اقدامات آمریکا طی 15 سال اخیر در اففغانستان گفت: "واشنگتن ادعا می کند طی این مدت یک تریلیون دلار در اینجا هزینه کرده است. نمیدانم این مبلغ مذکور در کجا مصرف شده است، اما می دانم که همه آن به افغانستان نیامده است".
ادامه سخنان نماینده ویژه پوتین در امور افغانستان در این مصاحبه اختصاصی به شرح زیر است:
البته این پول ما نیست و آن ها مسئول اموال خود هستند. این مبالغ برای اموری که پیشتر اتحاد جماهیر شوروی صرف کرده بود خرج شده است، اما حاصلی نخواهد داشت. معتقدم دونالد ترامپ برای تغییر این روند تلاش خواهد کرد.
رئیس جمهور منتخب آمریکا موضع این کشور در مورد افغانستان را تغییر خواهد داد. آمریکا در باره مسائل منطقه، علاوه بر روسیه، باید به نظرهای دیگر کشورها؛ مانند چین، پاکستان و ایران نیز احترام بگذارد.
آمریکا در جنگ افغانستان شکست خورد. این شکست باراک اوباما را وادار به کاهش شمار نظامیان و امضای قرارداد همکاری شراکت راهبردی با افغانستان کرد. این امر را نخست از طریق حامد کرزی، رئیس جمهور پیشین این کشور امتحان و سپس قراردادی برای تأسیس 9 پایگاه نظامی در خاک افغانستان به دولت نوپای این کشور تحمیل کردند.
ایالات متحده در ترکیه یک پایگاه نظامی و در افغانستان 9 پایگاه نظامی دارد که در صورت درخواست می تواند از 10 پایگاه دیگر نظامی نیز استفاده کند.
البته که این موضوع ناراحت کننده است. برای چه در افعانستان؟ آمریکا کجاست و افغانستان کجا! اگر ما در مکزیک اقدام مشابهی انجام دهیم، برای آمریکا ناراحت کننده نخواهد بود؟ در کوبا این را تجربه کردیم و نتیجه آن را می دانیم. به نظر من این قبیل اقدامات از مد افتاده است.
در گذشته احتمال قرار گرفتن افعانستان در کنار شاه ایران به عنوان دست نشانده آمریکا، موجب بروز نگرانی ها شده بود. پایگاه های نطامی و سامانه های پرتاب موشک از اهمیت بالایی برخورداد بودند. سران جماهیر شوروی شاید نگران قرار گرفتن افغانستان در کنار آمریکا بودند.
بعدها ادعای مضحک " شوروی برای ورود به آب های گرم وارد پاکستان می شود" عنوان شد. برای این ادعاها هیچ مدرکی وجود ندارد. به هر حال حضور در افغانستان مهم بود.
اشغال نظامی افغانستان از سوی اتحاد جماهیرشوروی اشتباه بود. بله، تصمیم اشتباهی بود. من این را می پذیرم. حتی باید گفت که اشتباه فاحشی بود. اولا ما باید این کار را انجام نمی دادیم. ثانیا، باید پس از ورود به آنجا (افغانستان) فورا از آنجا خارج می شدیم.
در رابطه طالبان ابتدا بگویم که این گروه جریان یکدستی نیست. درون طالبان جریان هایی کاملا متفاوت از یکدیگر وجود دارند، اما در اصل کادر رهبری و جریان اصلی طالبان با تجربه تاریخی که در افغانستان کسب کرده اند تبدیل به یک قدرت محلی در این کشور شده اند. آنها از ادعایشان مبنی بر جهاد بین المللی پا پس نهاده اند.
از اینکه از افکار اسامه بن لادن پیروی کرده اند پشیمان هستند. من آن سالها را به خوبی به یاد دارم. از نزدیک و به شکل حضوری شاهد آن بوده ام. در سالهای 1994 و 95 در قندهار بودم. با اعضای جوان طالبان مذاکرات و با ملاعمر نیز دیدار داشته ام، اما درون طالبان گروه هایی مانند حقانی هستند که دارای تفکرات رادیکال تر هستند و تفکرات شان شبیه به داعش است. این جریان از تمامی تفکرات رادیکال خود پاک نشده است.
تهدید القاعده هنوز رفع نشده، اما کوچک تر شده است. رقیب آن (القاعده) یعنی داعش بسیار عاقلانه تر حرکت می کند. آنها از اشتباهات القاعده درس گرفتند. از لحاظ سیاسی و برنامه ریزی بسیار پیشرفته تر شده اند. البته در تمام ابعاد موفق نیستند. آنها می پنداشتند در سوریه و عراق کسی با آنها مبارزه نخواهد کرد، ولی در اشتباه بودند، اما این به معنی تمام شدن آنها نیست.
من فکر نمی کنم که داعش تنها دارای یک رهبر باشد. ابوبکر بغدادی و یا شخص دیگری تنها یک چهره نمادین است. موضوع اصلی رهبری نیست، بلکه ایدئولوژی است. این ایدئولوژی از سوی افراد بسیاری پذیرفته شده است. داعش و گروه های شبیه به آن تا هنگامی که مشکلات جهان ادامه دارند، تداوم خواهند داشت.
یعنی می خواهم بگویم که تا هنگامی که جهان اسلام حس سرخوردگی از سوی غرب را داشته باشد، در برخی کشورهای اسلامی فاصله بین سران کشور و مردم عادی در سطح بالایی باشد، ناعدالتی نیز ادامه خواهد داشت. از سوی دیگر تا زمانی مسلمانان فکر میکنند غرب در حال استثمار جهان اسلام هست، این گروه ها نیز وجود خواهند داشت.
