18 اکتبر 2019•بهروزرسانی: 19 اکتبر 2019
باکو/خبرگزاری آناتولی
استقلال جمهوری آذربایجان در تاریخ 28 مه 1918 در شهر تفلیس، پایتخت گرجستان کنونی توسط شورای ملی آذربایجان به ریاست محمد امین رسولزاده اعلام شده بود. اما عمر این جمهوری کوتاه بود. ارتش اتحاد جماهیر شوروی در تاریخ 28 آوریل 1920 این جمهوری را اشغال کرد. اما بعد از فروپاشی شوروی سابق بار دیگر جمهوری آذربایجان در 18 اکتبر 1991 به عنوان یک دولت مستقل در صحنه تاریخ ظاهر شد.
جمهوری آذربایجان طی دو سال در مدت کوتاهی توانست اصلاحات اساسی در زمینه های اقتصادی٬ دینی و آموزشی انجام دهد. در مانیفست استقلال جمهوری آذربایجان برای همه شهروندان بدون در نظر گرفتن دین٬ نژاد٬ مذهب و جنسیت حقوق برابر شناخته شده بود.
ارتش شوروی سابق در 20 ژانویه 1990 در باکو و دیگر استانها بدون تبعیض زنان و کودکان دست به قتلعام زد و همین حادثه روند استقلال جمهوری آذربایجان را سرعت داد.
شورای عالی جمهوری آذربایجان که در آن دوره به عنوان پارلمان این کشور عمل می کرد، در تاریخ 30 آگوست 1991 بیانیهای مبنی بر استقلال این کشور را تصویب کرد. در تاریخ 18 اکتبر همان سال نیز «پیمان قانون اساسی» مبنی بر استقلال حکومت جمهوری آذربایجان را با اکثریت آرا پذیرفت.
در این پیمان، شوروی سابق به عنوان کشور اشغالگر و حکومت جدید نیز وارث جمهوری آذربایجان که در سال 1918 بنیان نهاده شده بود، اعلام شد.
تقریبا همه مردم جمهوری آذربایجان در همهپرسی 29 دسامبر 1991 به نفع استقلال این کشور رای دادند.
مردم جمهوری آذربایجان از سال 1992 بدینسو روز 18 اکتبر را به عنوان عید ملی جشن می گیرند.
