آنکارا/سلن تمیز ار/خبرگزاری آناتولی
سوریه وارد هفتمین سال بحران و جنگ داخلی در این کشور شد. تظاهرات مردم سوریه از 15 مارس 2011 با نوشتن شعار اعتراضی چند دانش آموز بر روی دیوار مدرسه شان آغاز شد. اما ادامه این اعتراض ها و پاسخ خشونت آمیز اسد به آن، سوریه را وارد جنگ داخلی کرد.
ماه مارس 2011: تظاهراتی که در شهر درعا آغاز شد به سرعت کشور را فراگرفته و به دمشق رسید.
در ماه آوریل با فراگیر شدن اعتراضها، ارتش رژیم وارد درعا شد.
در فوریه 2012: اعضای شورای امنیت پیش نویس قعطنامه ای را تهیه کردند که از اسد می خواست تا از سمت خود استعفا دهد که توسط روسیه و چین وتو شد. از آن تاریخ به بعد روسیه در کنار اسد ایستاده و تاکنون 11 قطعنامه علیه سوریه را وتو کرده است.
جولای 2012: ارتش آزاد سوریه شهر حلب در شمال این کشور را به کنترل خود در آورد. گروه تروریستی پ.ک.ک/ی.پ.گ نیز شروع به اشغال برخی اراضی در شمال این کشور کرد.
رژیم سوریه کنترل حسکه، عموده و منطقه عفرین در استان حلب، و عین العرب (کوبانی) را به تروریست های پ.ک.ک/ی.پ.گ تسلیم کرد.
اکتبر 2012: ائتلاف ملی برای انقلاب و مخالفین سوریه در قطر تشکیل شد و کشورهای غربی نیز این ائتلاف را تنها نماینده مشروع سوریه به رسمیت شناختند.
ژوئن 2013: مذاکرات ژنو آغاز شد.
21 اوت 2013: رژیم اسد به غوطه شرقی در نزدیکی دمشق حمله شیمیایی انجام داد که در نتیجه آن بیش از 1400 غیرنظامی قتل عام شدند.
ژانویه 2014: داعش رقه را اشغال کرد. این گروه تروریستی در ماه ژوئن خلافت خود خوانده اعلام کرد.
سپتامبر 2014: نیروهای ائتلاف بین المللی به رهبری آمریکا حملات هوایی علیه داعش را آغاز کردند.
دسامبر 2015: شورای امنیت سازمان ملل در چارچوب قطعنامه 2254 نقشه راه انتقال سیاسی در سوریه را تصویب کرد. قطعنامه شماره 2254 شامل برقراری آتشبس در سراسر کشور٬ معین بودن اعضای دولت موقت٬ تهیه قانون اساسی جدید٬ برگزاری انتخابات عادلانه در نشست های ژنو به عنوان پایه مذاکرات پذیرفته شد. این قطعنامه یک روند دو ساله برای همه این موارد پیش بینی می کند. بنابراین حکومت اسد را برای حداقل 2 سال تضمین می کند.
فوریه 2015: پ.ک.ک/ ی.پ.گ عین العرب (کوبانی) را از داعش پاکسازی و اشغال کرد.
30 سپتامبر 2015: روسیه مستقیما وارد جنگ داخلی سوریه شد.
مه 2015: مخالفان سوریه در ماه مه کنترل ادلب را به دست گرفتند.
اوت 2016: پ.ک.ک/ی.پ.گ با حمایت آمریکا منبچ را اشغال کرد.
ترکیه عملیات سپر فرات را آغاز کرد و طی 6 ماه مساحتی به طول 2055 کیلومتر مربع را از لوث تروریست ها پاکسازی کرد.
سپتامبر 2016: رژيم اسد حلب را تحت محاصره قرار داد. 13 دسامبر آتشبس با تضمین ترکیه و روسیه در حلب اعلام شد.
فوریه 2017: نمایندگانی از ترکیه و روسیه برای تسری توافق آتشبس حلب در سراسر سوریه در آستانه، پایتخت قزاقستان گرد هم آمدند. در آستانه 8 نشست برگزار شد که با شرکت ایران نیز همراه بود. در این نشستها حضور مخالفان مسلح سوری فرصت جلب توجه و حضور در نشست ژنو را برای این گروه فراهم آورد.
نشست آستانه روند ژنو را نیز زنده نگه داشت. پس از یک سال نشست چهارم ژنو نیز برگزار شد. رژیم اسد در طول برگزاری 5 نشست طی یک سال از یک سو به حملات خود ادامه داد و از سوی دیگر بر تغییر بند روند گذار سیاسی در سوریه در قطعنامه شماره 2254 شورای امنیت سازمان ملل متحد به مبارزه با تروریسم متمرکز شد.
آوریل 2017: نیروهای رژیم، 4 آوریل با سلاح شیمیایی به خان شیخون در استان ادلب سوریه حمله کرد. دست کم 100 غیرنظامی کشته و بیش از 500 نفر دیگر زخمی شدند. در پی این حمله، دولت دونالد ترامپ پایگاه نظامی شعیرات را که گمان میرفت جنگندههای مهاجم به خان شیخون از این پایگاه برخاسته بودند، مورد حمله موشکی قرار داد. اما واکنش آمریکا در همین حد باقی ماند.
می 2017: ترکیه، روسیه و ایران چهار منطقه جبهه جنوب، حمس، دمشق و ادلب را که شاهد شدیدترین درگیریها بود، به عنوان منطقه کاهش تنش اعلام کردند.
اکتبر 2017: در اکتبر ارتش ترکیه در چارچوب توافق آستانه با ورود به ادلب روند احداث مراکز نظارت را آغاز کرد.
گروه تروریستی داعش از رقه و دیرالزور بیرون رانده شد و گروه تروریستی پ.ک.ک/ی.پ.گ مرکز رقه و همچنین منطقه نفتی دیرالزور در شرق رود فرات را به اشغال خود در آورد.
نوامبر 2017: حلقه محاصره رژیم اسد در غوطه شرقی با جمعیت 400 هزار نفری که از 5 سال قبل ادامه دارد تنگتر از قبل شد. رژیم اسد از 14 نوامبر حملات هوایی و زمینی خود به غوطه شرقی را شدت بخشید.
ژانویه 2018: ترکیه عملیات شاخه زیتون را برای مقابله با گروههای تروریستی پ.ک.ک/ی.پ.گ در عفرین آغاز کرد. تاکنون بیش از 1100 کیلومتر مربع از دست گروههای تروریستی آزاد شده است.
