حتای/جم گنجو/خبرگزاری آناتولی
خدیجه احمد 38 ساله که همراه با 4 تن از دوستانش طی یک سال در زندانهای رژیم اسد بوده و تحت شکنجه قرار گرفته، هنوز هم نمیتواند آن روزها را فراموش کند.
وی حدود چهار سال پیش به اتهام «تامین سلاح برای مخالفان» در شهر دمشق بازداشت و به زندانی در زیر زمین انتقال یافته بود. اما پس از یکسال بعد از اثبات بی گناهی آزاد شده است.
به کانال فارسی خبرگزاری آناتولی در تلگرام بپیوندید
خدیجه احمد طی این مدت در معرض سخترین شکنجه ها قرار داشته که بخشی از آن را در گفتگو با خبرگزاری آناتولی بازگو کرد:
"در معرض انواع شکنجه مانند شوک الکتریکی، ضرب و شتم و تاریکی بودیم. چندین بار نیز انگشتانم را شکستند. برای روزها گرسنه نگه داشته میشدیم و وقتی غذا میدادند، نان خشک و خرد شده بود. در طول این یک سال آفتاب را نیز ندیدم. آن دوران دردناک ترین روزهای زندگی من بود».
وی با بیان اینکه دوستان خود را نیز تنها در دو هفته ابتدایی دیده و بعدتر خبری از آنان نگرفته افزود: تاریکی مطلق حاکم و وضعیت غیرقابل تحمل بود . به ویژه زمانی که دوستانم را بردند تمام امیدهایم به یاس تبدیل شد. در آن یکسال روز و شب تفاوتی با هم نداشتند. جایی که ما را محبوس کرده بودند، شش طبقه در زیر زمین بود.
خدیجه احمد با اشاره به نگرانی خود از وضعیت دوستانش، ادامه داد: "پس از آزادی بلافاصله پیش کودک و همسرم رفتم. آنها مقابل زندان منتظر من بودند. بالاخره از آن جهنم و شکنجه های مداوم رها شده بودم. آزادی من یک معجزه بود اما از وضعیت دوستانم خبر ندارم و حتی نمیدانم که زنده هستند یا خیر.
پس از آزادی به ادلب آمدیم اما در اینجا نیز همسرم در بمباران هوایی زخمی شده و از دنیا رفت. از دو سال پیش نیز از ادلب خارج شده و به همراه فرزند 9 ساله ام به شهرریحانلی ترکیه آمده و زندگی جدیدی را آغاز کردیم".
