Во бегалските кампови во Газа, Денот на мајката не се одбележува со цвеќе и славење, туку со глад, горчина и болка на мајките што сè уште трагаат по исчезнатите деца, јавува Анадолу.
Во изветвените шатори поставени низ Кан Јунис, јужниот дел на Газа, палестинските мајки го минуваат денот тажејќи по синовите убиени во израелските напади. Тие водат секојдневна битка за опстанок на своите семејства среде војна, прогон и глад, додека чекаат вести за притворените или исчезнатите деца.
Додека во многу земји, меѓу кои и Турција, во неделата се одбележа Денот на мајката, мајките во Газа велат дека повеќе не бараат достоинствен живот, туку само безбедност, парче леб и надеж дека ќе ги заштитат своите деца од смрт и постојани преселби.
Според ОН Жени, повеќе од 22.000 жени и речиси 16.000 девојчиња се убиени во Газа од октомври 2023 година досега.
Според податоците на Канцеларијата за медиуми на Владата на Газа и Фондот за население на ОН, повеќе од 22.000 жени останале без своите сопрузи за време на војната. Исто така, околу 55.000 бремени жени и доилки се соочуваат со сериозни здравствени ризици поради колапсот на здравствениот систем и сè поизразената неисхранетост.
Според податоците на ОН и меѓународните хуманитарни агенции, повеќе од 90 отсто од населението во Газа е раселено, при што многумина биле принудени и неколкупати да ги напуштат домовите.
- „ Тој е воздухот што го дишам” -
Во мал шатор што едвај заштитува од жештина или студ, раселената мајка Видад ал-Наџар се потсетува на долгиот пат на прогонството што започнало уште во првите денови од војната откако побегнала од родниот град Куза, источно од Кан Јунис.
Таа за Анадолу раскажува дека нејзиното семејство било раселено повеќе од шестпати додека трагале по безбедно место.
„Ги изгубивме нашите домови, нашите најблиски и сè што поседувавме“, рече таа и додаде: „Не ни остана ништо друго, освен сеќавања.“
Но најголема болка на оваа палестинска мајка е исчезнувањето на нејзиниот син единец, роден по шест ќерки.
Ал-Наџар вели дека изгубила контакт со него уште во првите месеци од војната и оттогаш живее со надеж дека сè уште е жив и страв дека можеби никогаш повеќе нема да го види.
„Единствено што сакам е да ја знам неговата судбина“, вели таа. „Дали е убиен или заробен? Само сакам одговор што ќе ми го смири срцето.“
„Не можам да живеам без него. Тој е воздухот што го дишам“, додаде таа. „Без него, за мене нема живот.“
- „Нашите срца се скршени” -
Во друг бегалски камп во Кан Јунис, мајката Худа ал-Мадани живее во тага поради убиството на синот Ибрахим, но и во постојан страв за другиот син Ахмад, кој повеќе од две години се наоѓа во израелски затвор.
Мадани вели дека Ибрахим бил убиен за време на израелската војна во Газа, оставајќи зад себе пет деца, а Ахмад сè уште не го видел својот син, кој се родил по неговото притворање, а сега има речиси три години.
„Детето постојано прашува за татко му и сака да го види како и сите други деца“, вели таа. „Срцата ни се скршени и чекаме каква било вест за него.“
За многу раселени мајки страдањето не завршува со загубата, туку се претвора во секојдневна борба за опстанок, соочувајќи се со недостиг на храна, вода и основни средства за живот.
Ум Махмуд Барака, вдовица и мајка на четири деца, вели дека останала сама да се грижи за своето семејство откако ѝ го убиле сопругот.
„Станав и мајка и татко истовремено”, раскажа таа за Анадолу.
„Се обидуваме да преживееме среде глад, страв и целосен недостиг на најосновни услови за живот“, додаде таа.
Според податоците од Министерството за здравство во Газа, израелските сили продолжуваат со напади, со гранатирање и пукање и покрај воспоставениот прекин на огнот. Во овие континуирани прекршувања на договорот досега се убиени околу 850 Палестинци, а 2.433 се повредени.
Договорот е постигнат по двегодишната геноцидна војна на Израел во Газа што започна во октомври 2023 година, при што се убиени над 72.000 Палестинци, повредени се повеќе од 172.000, а во масовните разурнувања уништени се 90 отсто од целокупната цивилна инфраструктура.
