Исмаил Чанкири и неговиот син Мустафа, кои живеат во округот Девели во турскиот град Кајсери, заедно работат за да го зачуваат занаетот на ковење врело железо, наследен од нивните предци, пишува Анадолу.
Шеесетгодишниот Исмаил Чанкири, роден во руралната населба Кучуккунје, занаетот го научил од својот дедо, а го усовршил работејќи со татко му. Денес, заедно со својот 36-годишен син Мустафа, го коват железото на иста наковална за да се продолжи семејната традиција.
И покрај тоа што со развојот на технологијата занаетот на ковење железо речиси исчезнал, таткото и синот продолжуваат да ја одржуваат традицијата. Во ковачницата, со помош на мев изработен од кожа од бивол го разгоруваат огнот, го загреваат железото, а потоа со чекан и ковачки чекан му даваат форма.
Иако побарувачката за традиционално изработени алати, како што се секири, тесли, мотики, српови и лозарски ножеви, значително се намалила, тие не дозволуваат огништето во нивната работилница да згасне и продолжуваат да му даваат облик на железото.
Мајсторот за ковење врело железо Исмаил Чанкири за дописникот на АА изјави дека и понатаму прават поправки за жителите од регионот, но дека занаетот на ковење врело железо е речиси пред исчезнување.
Тој нагласи дека овој занает се пренел од прадедото на дедото, па сè до нивната генерација.
„Ова е тежок занает. Од железо изработуваме алати. Потребни се многу труд и пот. Железото постојано го загреваме и го сечеме. Со ова се занимаваме уште од мали нозе. Занаетот го научив покрај татко ми, а тој го научил од дедо ми. Денес имам 60 години и сега го работам заедно со синот. Така го продолжуваме занаетот. Веќе не е ценет како порано. Некогаш беше многу подобро. Продолжуваме да работиме само за да не се затвори нашата ковачница. Денес главно поправаме оштетени алати, но нема работа како порано“, рече Чанкири.
Неговиот син Мустафа Чанкири истакна дека уште од 12-13 година заедно со татко му го кове железото на наковалната.
„Овој занает дедо ми му го остави на татко ми, а татко ми мене. Го работам со голема љубов. Сакам да ги оживеам и зачувам старите вредности. Се обидуваме овој заборавен занает да им го пренесеме на новите генерации. Денес речиси никој не се насочува кон ваква работа. Сите бараат готови производи. Затоа се трудиме овој занает да не исчезне и младите да видат со колку труд се создаваат овие алати. Денес веќе нема потреба од физичка сила што порано беше неопходна за изработка на секири, лозарски ножеви, копачи и лопати – сè е заменето со машини“, рече тој.
