İSTANBUL - ZEHRA MELEK ÇAT
Yaklaşık 12 yıl önce bir erkek çocuğa koruyucu aile olan Gökalp çifti, 10 yaşındayken elinden tuttukları oğullarını hayata en iyi şekilde hazırlamak için büyük çaba gösteriyor.
Kendisi de evlat edinilen Neşe Gökalp (55), AA muhabirine yaptığı açıklamada, 1999 Marmara Depremi'nin ardından yardım kuruluşlarında gönüllü olarak çalışmaya başladığını anlattı.
Daha sonra da çocuk yuvalarında gönüllü annelik yaptığını ifade eden Gökalp, "O dönemde Üsküdar Hasan Tan Çocuk Yuvası'na gidip gelmeye başladım. Koruyucu aile olmamız 2006 yılını buldu. İnsanlar böyle bir şeyi hep arka planda düşünüyor ama çabuk karar veremiyor. Bizim için de öyle gelişen bir süreç oldu. Gönüllülükle başlayan maceramız yavaş, yavaş koruyucu aileliğe dönüştü." dedi.
Gökalp, yuvada gönüllü annelik yaptığı dönemde eşiyle bir çocuğun koruyucu ailesi olmaya karar verdiklerini söyledi.
Koruyucu ailesi oldukları çocuğun o dönem 10 yaşında ve her şeyin farkında olduğunu dile getiren Gökalp, "Biyolojik bir çocuğumuz yok. Sadece bir oğlumuz var artık. Oğlum şimdi 22 yaşında, bilgisayar programcılığını bitirdi. Tabi başladığımız süreçte hiçbir şey kolay değildi. Özellikle öğrenmeyle ilgili, yuvada yaşamış olmanın getirdiği travmalarla ilgili sıkıntıları vardı. Ama hepsini severek, birbirimize destek olarak çözdük. Burada benim vermek istediğim en önemli mesaj, 'bir çocuğun bir ailesi mutlaka olmalı, çünkü onu sevecek, koruyacak, kollayacak, her şekilde, hayatı boyunca yanında olacak bir kişinin desteği bir birey için çok önemli.' Kim olursa olsun herkes bir çocuğun ailesi olmalı diye düşünüyorum." diye konuştu.
Neşe Gökalp, oğlunun 1,5-2 yaşında kuruma bırakıldığını, biyolojik ailesi hakkında hiçbir bilgileri olmadığını anlatarak, şunları söyledi:
"1,5-2 yaşlarında kuruma gelmiş. Mutfak bilmiyordu. İlk zamanlar, 'yemekhane', 'yatakhane' gibi kelimelerle konuşuyordu. Bir buzdolabının kapağını bile o zamana kadar belki açmamıştı. Ama çok kısa zamanda birçok şeye farkındalığı arttı. Bir anda anne-baba olamıyorsunuz. Çocuk o esnada size ne demek isterse onu söylüyor. Mesela yeğenim bana 'hala', eşime 'amca' diyordu. Onu taklit ederek bana 'hala', eşime de 'amca' diyordu. Aradan 7-8 ay geçmişti biz psikolojik destekler aldık, çocukların hemen bir günde bağlanması beklenmiyor. Bir gün kapıya sucu geldi, kapıyı oğlum açtı. İçeriye seslenmesi gerekiyordu, bana 'anne' dedi. İlk 'anne' deyişiydi. Çok duygulandım. Bir gün gittiği okulda sınıfına girmem gerekti. Yolda bana 'Hala, seni kim zannetti benim arkadaşlarım?' dedi. Ben de ne diyeceğimi çok bilemez bir durumdayım, 'Ne olacak oğlum, annen zannetmişlerdir.' dedim. En önemli anne-çocuk ilişkisi yaşadığımız anlar bu anlardı ilk zamanlar için. Sonrasında her şey çok farklılaştı. Uzmanların da dediği gibi bir bağlanma sürecinden geçtik. Yaklaşık 1-2 sene içinde bu durum oturdu."
Oğlunun yüksekokul bitirdiğini ve lisans eğitimi için dikey geçiş sınavlarına hazırlandığını belirten Gökalp, "10 yaşında geldiği zaman bizim için çok zor bir hayaldi. Çünkü o zaman okuma-yazma bilmiyordu. Ama biz beraberce bunu aştık. Onunla birlikte bütün sınıfları okuduk. Çok şükür şu anda birinci hedefimizi hallettik. Şimdi ikinci hedefimiz inşallah bilgisayar mühendisi olması." ifadelerini kullandı.
PODCASTTÜMÜNÜ GÖR
