Колекцијата на Берна Озден, која веќе 15 години собира традиционални бисаги од различни делови на Турција, ја зачувува богатата ткајачка и културна традиција на Анадолија.
Озден, која работи на зачувување и пренесување на делата, во кои жителите на Анадолија ги вткајувале своите чувства, на идните генерации, во текот на 15 години создала колекција од речиси 120 примероци.
Бисагите, чија старост се движи од 70 до 120 години, носат културни траги од широк простор што ги опфаќа Чанаккале, Баликесир, Маниса, Ајдин, Јахјали во Кајсери, Кашикчи во Нигде, Чорум, Мерсин, Малатија и Сивас.
Самарските бисаги, кои го одразуваат богатото ткајачко наследство на Анадолија, се издвојуваат со своите функционални и естетски карактеристики, бидејќи се користеле како дел од чеизот, за јавање и за секојдневни потреби.
Берна Озден, која во рамките на Фестивалот „Културниот пат на Турција“ организираше изложба на своите дела, насловена „Пренослива меморија на културата“, на известувачот на АА му раскажа дека дипломирала на Катедрата за историја на уметност при Универзитетот „Ерџијес“.
Озден истакна дека нејзиниот свекор Лутфи Озден се занимавал со уметноста на изработка на теписи и дека започнала со собирање откако тој ѝ ги подарил првите бисаги од областа Зара во Сивас.
Раскажувајќи дека купувала бисаги на аукции организирани во Турција и во странство, како и за време на своите патувања, Озден рече дека во нејзината колекција има повеќе од 100 примероци, стари од 70 до 120 години.
„Имам гисаги од многу различни краишта на Анадолија – од Чанаккале до Баликесир, од Коња до Кајсери, како и од Фетије, областа Мут во Мерсин, Елазиг и други места“, рече таа.
Нагласувајќи дека одржувањето и зачувувањето на бисагите е тешко, Озден рече дека издвоила дел од својот дом за нивно проветрување, чување и заштита, а за нивното одржување користи различни методи со мајчина душица во прав, цветови од лаванда и листови од орев.
„Бисагите не се само нешто што се става на грбот на коњот или се носи на рамо. Тие се едно од нашите најзначајни културни наследства. Наша најголема должност треба да биде да се грижиме за нив, да ги зачуваме и да ги пренесеме на идните генерации. Тоа го прифатив како своја мисија кога ја започнав оваа колекција и се обидувам да продолжам во таа насока.“
„Бисагите се живи сведоштва на културата, кои нашите жени ги изработувале бод по бод, вложувајќи ги во нив своите чувства, копнежи, желби и молитви. Сметам дека нивното зачувување и одржување во живот е наша заедничка обврска кон генерациите пред нас“, рече Озден.
